ściany - poradnik

Jaki układ warstw w ścianie zewnętrznej?

Nadproże YTONG YN – zastosowanie systemowych elementów YTONG pozwala zminimalizować wpływ mostków termicznych
Typowy układ warstwy ściany zewnętrznej zapewniający oddychanie ściany:
- płyty gipsowe - są wewnętrzną warstwą wykończeniową. Otwory po śrubach lub gwoździach i miejsca połączeń trzeba zaszpachlować po czym całość pomalować;
- folia polietylenowa - zwana popularnie paroizolacją. Jest barierą dla ciepłego, wilgotnego powietrza przenikającego z pomieszczeń na zewnątrz budynku. Głównym zadaniem folii jest ograniczenie przepływu pary wodnej do wnętrza ściany. Zaleca się, by folia miała grubość około 0,15 mm oraz maksymalną zdolność przepuszczalności pary wodnej - około 2-20 g/m2/24 h;
- materiał izolacyjny - jest to zwykle wełna szklana lub mineralna bądź - ostatnio coraz bardziej popularne - izolacje oparte na włóknach celulozy. Grubość izolacji termicznej zależy od szerokości słupków ścian zewnętrznych i zwykle powinna być jej równa. W naszej strefie klimatycznej, by spełnić wymagania normowe, grubość izolaji cieplej powinna wynosić min. 140 mm;
- poszycie zewnętrzne - są to zazwyczaj drewnopochodne płyty o wysokiej odporności na wilgoć; najczęściej wilgocioodpornione płyty wiórowe V-100. Poszycie takie usztywnia konstrukcję szkieletu ścian. Stanowi także izolacje akustyczną ściany zewnetrznej, a także podkład pod materiały elewacyjne;
- wiatroizolacja chroni płyty poszycia i cały budynek przed woda i napływem wilgoci z zewnątrz. Jednocześnie gwarantuje przepływ pary wodnej nagromadzonej we wnętrzu ściany na zewnątrz budynku. Jak sama nazwa wskazuje chroni także budynek przed wychładzaniem go przez wiatr;
- wykończenie zewnętrzne ściany - jest to najczęściej siding winylowy czy drewniany. Siding przybija się bezpośrednio do poszycia pokrytego wiatroizolacją. Elewację można też wykończyć tynkiem kładzionym na styropianie. Stosując styropian, należy zapewnić wentylację pomiędzy płytą poszycia pokrytą wiatroizolacją, a wewnętrzną stroną styropianu. Podobnie wykańcza się elewację cegłą klinkierową; między płytą poszycia pokrytą wiatroizolacją, a licem z cegły pozostawia się wentylowaną pustkę powietrzną.

Czy można układać gładź na surowe mury?

gładź gipsowaProducenci gładzi, zwłaszcza gipsowych, zalecają, aby układało się je na warstwie tynku – gipsowego, cementowego lub cementowo-wapiennego. Można je nanosić na surowe ściany tylko wówczas, gdy będą one wystarczająco równe, ale też odporne na odkształcenia. Warunek ten właściwie spełnić mogą jedynie ściany z betonu lub keramzytobetonu – w postaci tak zwanej wielkiej płyty. Mury, nawet jeśli będą miały tak zwane pełne spoiny, mogą podlegać niewielkim odkształceniom. Nie będą one zagrażać ich konstrukcji, natomiast nie wykluczone, że doprowadziłyby do spękania gipsowej gładzi. Szkoda więc ryzykować i lepiej najpierw wykończyć ściany tynkiem i dopiero nanosić gładź.
Jeśli koniecznie chcemy robić gładź na surowych murach, sięgnijmy po gładź polimerową, sprzedawaną w wiaderkach. Jest ona na tyle elastyczna, że powinna poradzić sobie z niewielkimi odkształceniami ścian.

Jak uszczelnić połączenia bali?

W tradycyjnym budownictwie ludowym styki między balami wypełniano warkoczami ze słomy. Czynność ta nazywała się „optyk”. Choć umiejętność ta nie zaginęła i są jeszcze specjaliści od takiej pracy, coraz więcej wykonawców wybiera prostsze metody. Chyba najpopularniejsze z nich to umieszczanie między balami pasów filcu lub rozprężnych taśm z gąbki, impregnowanych preparatem hydrofobizującym. Materiały takie zapewniają, że nawet kiedy bale z czasem nieco się wypaczą, na stykach między nimi nie powstaną szpary. Uszczelnienie zapewnia też większą jednorodność ścian pod względem izolacyjności termicznej.

Zobacz także