ściany - poradnik

Jaki rodzaj tynku elewacyjnego należy stosować na wełnę mineralną?

tynk elewacyjnyRodzaj tynku elewacyjnego, jaki należy stosować przy wełnie mineralnej, jest określony w konkretnym rozwiązaniu systemowym, który ma ważną Aprobatę Techniczną Instytutu Techniki Budowlanej. Tylko rozwiązania systemowe, a nie przypadkowy dobór składników, gwarantują dobrą jakość oraz trwałość zastosowanego rozwiązania. System ocieplania ścian zewnętrznych budynków metodą lekką mokrą objęty jest instrukcją ITB nr 334/96: Ocieplanie ścian zewnętrznych budynków metodą lekką - mokrą. Metoda ta polega na przymocowaniu do ścian od strony zewnętrznej warstwowego układu elewacyjnego, w którym warstwę izolacyjną stanowią płyty z wełny mineralnej, a warstwę elewacyjną - cienka wyprawa tynkarska z podkładem zbrojonym tkaniną szklaną. System ten sklasyfikowany jest jako system całkowicie niepalny. Zapewnia także bardzo dobrą izolację akustyczną oraz paroprzepuszczalność ściany zewnętrznej, co wpływa na zdrowy i przyjemny mikroklimat w mieszkaniu. Wyróżniamy tynki cienkowarstwowe o spoiwie mineralnym lub polimerowym (żywicznym). Cienkowarstwowe tynki mineralne są trwałe i odporne na wodę, choć bardziej nasiąkliwe niż tynki polimerowe. Charakteryzuje je natomiast kilkanaście razy większa dyfuzja pary wodnej (wilgoć nie gromadzi się i może się wydostawać z elewacji). Tynki mineralne są dostępne w sprzedaży w postaci suchej mieszanki pakowanej w worki. Aby przygotować zaprawę tynkarską, do proszku dolewa się wody w proporcjach podanych przez producenta i dokładnie miesza. Cienkowarstwowe tynki polimerowe dostępne są w sprzedaży w formie gotowego do użycia produktu. Należy je tylko dokładnie wymieszać przed użyciem. W zaprawach polimerowych spoiwem mogą być żywice akrylowe lub silikonowe. (Opracowano na podstawie strony internetowej www.miwo.pl).

Czy można układać gładź na surowe mury?

gładź gipsowaProducenci gładzi, zwłaszcza gipsowych, zalecają, aby układało się je na warstwie tynku – gipsowego, cementowego lub cementowo-wapiennego. Można je nanosić na surowe ściany tylko wówczas, gdy będą one wystarczająco równe, ale też odporne na odkształcenia. Warunek ten właściwie spełnić mogą jedynie ściany z betonu lub keramzytobetonu – w postaci tak zwanej wielkiej płyty. Mury, nawet jeśli będą miały tak zwane pełne spoiny, mogą podlegać niewielkim odkształceniom. Nie będą one zagrażać ich konstrukcji, natomiast nie wykluczone, że doprowadziłyby do spękania gipsowej gładzi. Szkoda więc ryzykować i lepiej najpierw wykończyć ściany tynkiem i dopiero nanosić gładź.
Jeśli koniecznie chcemy robić gładź na surowych murach, sięgnijmy po gładź polimerową, sprzedawaną w wiaderkach. Jest ona na tyle elastyczna, że powinna poradzić sobie z niewielkimi odkształceniami ścian.

Jak uszczelnić połączenia bali?

W tradycyjnym budownictwie ludowym styki między balami wypełniano warkoczami ze słomy. Czynność ta nazywała się „optyk”. Choć umiejętność ta nie zaginęła i są jeszcze specjaliści od takiej pracy, coraz więcej wykonawców wybiera prostsze metody. Chyba najpopularniejsze z nich to umieszczanie między balami pasów filcu lub rozprężnych taśm z gąbki, impregnowanych preparatem hydrofobizującym. Materiały takie zapewniają, że nawet kiedy bale z czasem nieco się wypaczą, na stykach między nimi nie powstaną szpary. Uszczelnienie zapewnia też większą jednorodność ścian pod względem izolacyjności termicznej.

Zobacz także