Unifikacja krajowych norm bezpieczeństwa

Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690) wprowadziło do polskiego systemu prawnego pojęcie „wymagań podstawowych” regulujących zakres bezpieczeństwa pożarowego budynków.


Wymagania zostały sformułowane w załączniku nr 1 Dyrektywy Rady Wspólnot Europejskich w sprawie zbliżenia ustaw i aktów wykonawczych Państw Członkowskich dotyczących wyrobów budowlanych nr 89/106/EEC , treść wymagań ujęto w § 207 rozporządzenia:

Budynek i urządzenia z nim związane powinny być zaprojektowane i wykonane w sposób zapewniający w razie pożaru:
1) nośność konstrukcji przez czas wynikający z rozporządzenia,
2) ograniczenie rozprzestrzeniania się ognia i dymu w budynku,
3) ograniczenie rozprzestrzeniania się pożaru na sąsiednie budynki,
4) możliwość ewakuacji ludzi,
5) bezpieczeństwo ekip ratowniczych.

Wymagania podstawowe precyzują przepisy szczegółowe dotyczące poszczególnych zagadnień ochrony przeciwpożarowej zawarte w kolejnych rozdziałach rozporządzenia i dotyczą:

  • odporności pożarowej budynków,
  • stref pożarowych i oddzieleń przeciwpożarowych,
  • dróg ewakuacyjnych,
  • wymagań przeciwpożarowych dla elementów wykończenia wnętrz i wyposażenia stałego,
  • wymagań przeciwpożarowych dla palenisk i instalacji,
  • usytuowania budynków z uwagi na bezpieczeństwo pożarowe,
  • wymagań przeciwpożarowych dla niektórych rodzajów budynków o szczególnym przeznaczeniu.

W zakresie nie objętym postanowieniami Rozporządzenia należy stosować przepisy odrębne, dotyczące ochrony przeciwpożarowej (Ustawa z 24 sierpnia 1991 r. o ochronie przeciwpożarowej, wraz z aktami wykonawczymi - Dz. U. Nr 81, poz. 351 ze zmianami) oraz właściwe Polskie Normy.

Oceń artykuł
5,00 / 2 głosów
Co sądzisz na ten temat
Zaloguj się i skomentuj pierwszy

Opracowanie: Redakcja

Polecamy Ci również

Zobacz także