Tynkowanie ścian

Tynkowanie ścian

Prawidłowa powłoka malarska powinna zapewniać właściwą ochronę podłoża przed działaniem czynników zewnętrznych (atmosferycznych w przypadku elewacji) oraz przede wszystkim sprzyjać uzyskaniu odpowiedniego efektu dekoracyjnego.

tynkowanie ścianEfekt taki może zostać osiągnięty pod warunkiem dobrze przygotowanego podłoża oraz zastosowaniu odpowiednich wyrobów i technologii pracy. Nowo wymurowaną ścianę przed przystąpieniem do malowania należy odpowiednio wykończyć. Możemy tutaj wybierać spośród kilku technologii. Najbardziej popularna metodą jest wykonanie na "surowym" murze tynku, a następnie jego pomalowanie.

Przed tynkowaniem powinny być zakończone wszystkie prace stanu surowego, roboty instalacyjne podtynkowe, zamurowane przebicia i bruzdy, osadzone ościeżnice okienne i drzwiowe.

Prace tynkarskie mogą być wykonywane tylko wówczas, gdy temperatura powietrza i podłoża jest wyższa niż +5°C. Nie wolno tynkować powierzchni zamarzniętych. Także podczas wiązania i dojrzewania zaprawy tynkarskiej temperatura nie powinna być niższa niż 0°C. Przed rozpoczęciem robót tynkarskich należy dokładnie ocenić stan podłoża i stwierdzić czy nadaje się ono pod tynkowanie. Prawidłowe wykonanie wyprawy i jej trwałość w dużym stopniu zależy od odpowiedniego przygotowania podłoża. Podłoże musi być czyste, zwarte, nośne, jednorodne i równomiernie chłonne. Nie mogą na nim występować wykwity. Powinno być także równe, aby nie trzeba było zbytnio pogrubiać powierzchni tynku. W pierwszej kolejności należy wykonywać tynki wewnętrzne, a następnie tynki zewnętrzne.

Do wykonania tynków wewnętrznych możemy wybierać spośród 4 różnych technologii:

  • tynków gipsowych,
  • tynków cementowo-wapiennych,
  • mineralnych szlachetnych tynków cienkowarstwowych,
  • suchej zabudowy za pomocą płyt kartonowo-gipsowych (tzw. tynki suche).

Tynki gipsowe nadają się do wykonywania wypraw tynkarskich wyłącznie wewnątrz budynków w pomieszczeniach suchych o wilgotności do 70%. Można je także układać w kuchniach i łazienkach budynków mieszkalnych, w których wilgotność może dochodzić do 80%, ale tylko wówczas gdy nie utrzymuje się ona nie dłużej niż 10 godzin na dobę.
emulsja gruntującaPrzed przystąpieniem do nakładania tynku należy zadbać o odpowiednie przygotowanie podłoża. Podłoże musi być czyste, równe, należy usunąć wszystkie luźne elementy trwale niezwiązane z podłożem. Elementy stalowe należy zabezpieczyć antykorozyjnie (gips działa korozyjnie na stal węglową), na przykład poprzez nałożenie powłok malarskich. Mury ceglane powinny być wykonane na niepełne spoiny. W przypadku muru wykonanego na pełne spoiny należy ściąć wystające części spoin oraz w celu poprawienia przyczepności ponacinać powierzchnie muru. Wilgotność podłoża nie powinna przekraczać 2-3%. Podłoża chłonne i bardzo chłonne (gazobeton) lub nierównomiernie chłonne (cegła) – należy zagruntować emulsją gruntującą. Zastosowanie emulsji gruntującej ma na celu zmniejszenie i wyrównanie chłonności podłoża, a tym samym poprawienie przyczepności nakładanego tynku do podłoża. Na prawidłowo zagruntowanym podłożu tynk będzie wiązał i podsychał w każdym miejscu równomiernie. Powierzchnie nienasiąkliwe, gładkie i stropy należy zagruntować specjalnym preparatem kontaktowym, który poprawi przyczepność do tego typu podłoży (CEKOL GS-83 KONTAKT). Rodzaj środka gruntującego powinien być określony przez producenta tynku. Generalnie obowiązuje zasada, że nie powinno łączyć się produktów różnych firm. Każdy producent tynku do przygotowania podłoża zaleca własne emulsje gruntujące. Stosując wyroby z jednej gamy i jednego producenta mamy pewność, że zostały one odpowiednio sprawdzone i przebadane pod kątem kompatybilności.
gruntowanie ścianyW pierwszej kolejności narzuca się tynk na stropy, później na ściany. Grubość tynku gipsowego na sufitach nie powinna przekraczać 15 mm.
Standardowa grubość nakładania tynku gipsowego na ściany wynosi około 8-10 mm, ale nadaje się on również do nakładania w grubszych warstwach. Jednak zbytnie pogrubianie warstwy tynku jest po prostu nieekonomiczne. Przewody podtynkowe powinny być przykryte warstwą tynku nie cieńszą niż 5 mm.
Tynki gipsowe (takie jak np. Lekki tynk gipsowy CEKOL TLG-48) można nakładać maszynowo za pomocą agregatu tynkarskiego, co znacznie ułatwia i skraca czas pracy. Oprócz tynków gipsowych maszynowych, są też tynki gipsowe do nakładania ręcznego (np. Lekki ręczny tynk gipsowy CEKOL TR-49), tynki ręczne zalecane są do tynkowania glifów okiennych wewnątrz pomieszczeń i osadzania profili czy tynkowania niewielkich powierzchni.
Maszynowo tynk narzuca się na ścianę jednowarstwowo, poziomymi pasami o szerokości 1-1,5 m. Należy unikać zachodzenia warstw na siebie w miejscach styku. Po narzuceniu tynku następuje wstępne ściągnięcie i wyrównanie za pomocą łaty „H”. Po częściowym stwardnieniu tynku należy dokładnie wyprowadzić powierzchnię i kąty łatą trapezową, a następnie szpachlą powierzchniową („kosą”). Przed końcem twardnienia należy powierzchnię zrosić wodą w postaci mgły i zatrzeć tynk pacą gąbkową w celu „wyciągnięcia mleczka”. W końcowej fazie twardnienia tynku (po zmatowieniu mleczka) wygładza się tynk przy użyciu pac-blichówek (lub kosą). Po całkowitym stwardnieniu tynku skrapia się go wodą i wykonuje „blichówkę”, czyli tzw. ścięcie wody ze ściany.
Prawidłowo wykonany tynk gipsowy odznacza się bardzo dużą gładkością i po wyschnięciu nadaje się bezpośrednio do malowania.

Tynk gipsowy ręczny wykonuje się dokładnie w takich samych etapach, różnica polega tylko w narzuceniu tynku na ścianę, tynk ręczny nakładany jest ręcznie, maszynowy z pomocą agregatu tynkarskiego.

Odbiór robót
Przy odbiorze tynków gipsowych sprawdza się przede wszystkim: grubość, gładkość i przyczepność do podłoża całej powierzchni. Na powierzchni tynku nie mogą występować: trwałe zacieki, wykwity, wypryski, spęcznienia, pęknięcia czy widoczne miejscowe nierówności.

Oceń artykuł
4,67 / 3 głosów
Co sądzisz na ten temat
Zaloguj się i dodaj swój komentarz
Polecamy Ci również

Zobacz także