Termomodernizacja budynków - błędy wykonawcze


Płyty z wełny mineralnej lamelowej nie muszą być kołkowane na budynkach niskich. W wypadku, kiedy wymagane jest dodatkowe mocowanie mechaniczne, stosuje się kołki z talerzykiem o średnicy około 140 mm. Kołki mocuje się w środku każdej spoiny pionowej.

Niezależnie od materiału termoizolacyjnego i rodzaju systemu ociepleniowego należy dodatkowo wzmocnić narożniki budynków, mocując kołki w pionowej linii co 25 cm.

Często spotykanym błędem jest niedbały montaż kołków. Talerzyki kołków nie mogą wystawać poza lico ściany, nie mogą też być zbyt mocno zagłębione. W obu wypadkach istnieje niebezpieczeństwo odwzorowania się kołków na elewacji.

Wykonanie zbrojonej warstwy szpachlowej. Zadaniem warstwy szpachlowej z wtopioną tkaniną zbrojącą z włókna szklanego jest ochrona systemu przed wpływem naprężeń termicznych i w pewnym stopniu przed uszkodzeniami mechanicznymi. Wykonanie warstwy zbrojonej polega na naniesieniu kleju na powierzchnie płyt i natychmiastowe wtopienie w świeży klej siatki z włókna szklanego. Niedopuszczalne jest mocowanie siatki na suchej powierzchni płyt i szpachlowanie jej klejem. W ten sposób ani siatka, ani płyty nie zostaną całkowicie pokryte klejem, co uniemożliwia poprawne działanie siatki. Na powierzchni tak wykonanej elewacji mogą pojawiać się pęknięcia. Wykonanie właściwej warstwy szpachlowej muszą poprzedzić prace przygotowawcze. Zdarza się, że od mocowania płyt styropianowych do wykonania warstwy szpachlowej mija kilka miesięcy. Taka sytuacja jest błędem, ponieważ styropian nie jest odporny na działanie promieniowania UV i pod wpływem światła ulega degradacji. Jeśli płyty były wystawione na dłuższe działanie promieni słonecznych, to koniecznie należy ocenić ich stan, a powierzchnie pożółkłe i pylące się przeszlifować grubym papierem ściernym.

Prace rozpoczynamy od osadzenia kątowników ochronnych na narożnikach budynku i krawędziach otworów. Kątowniki zabezpieczają przed uszkodzeniami mechanicznymi, a jednocześnie ułatwiają wykonanie krawędzi. Następnie trzeba obrobić ościeża. W narożach otworów należy przykleić wzmacniające pasy siatki o wymiarach około 20 x 45 cm pod kątem 45° do krawędzi otworu. Skutkiem zaniechania tej czynności są najczęściej ukośne pęknięcia w obrębie naroży otworów. Ważne jest, aby sąsiednie pasy siatki były ułożone z zakładem szerokości około 10 cm oraz przylegały do siebie. Niestaranne połączenie siatek lub brak siatki prowadzi do pojawienia się pęknięć na powierzchni tynku, nawet już po upływie roku. Naprawa takiego miejsca jest problemem. Drobne pęknięcie można wypełnić masą elastyczną albo wzmocnić przez nałożenie dodatkowej warstwy zbrojonej, jednak w każdym wypadku miejsce naprawy będzie widoczne.

W obrębie narożników siatka powinna być wywinięta przynajmniej 20 cm poza krawędź, chyba że stosowane są kątowniki z fabrycznie zamocowaną siatką. Całkowita grubość warstwy powinna wynosić około 3 mm, a siatka powinna być umieszczona możliwie w środku warstwy. Najczęściej spotykane błędy to: szpachlowanie siatki "na sucho" (błąd, który właściwie dyskwalifikuje wykonane prace), zbyt małe zakłady przy łączeniu pasów siatki oraz stosowanie siatki nieodpowiedniej jakości, bez odpowiednich dokumentów dopuszczających. Płaszczyzna warstwy szpachlowej powinna być równa i gładka. Niedokładności można skorygować następnego dnia papierem ściernym.

elewacja zewnętrznaWykonanie wyprawy elewacyjnej. Wykonanie tynków rozpoczynamy nie wcześniej, niż po upływie trzech dni od wykonania warstwy szpachlowej. Tynkowanie wykonuje się w sposób właściwy dla techniki tynków cienkowarstwowych - nie ma tu specjalnych różnic w porównaniu z podłożami "klasycznymi". Wybór tynków mamy raczej ograniczony. Grubość wyprawy elewacyjnej nie powinna być mniejsza niż 2 mm, więc możemy stosować tynk o fakturze "kornik" i granulacji 2 mm lub "baranek" o granulacji 1,5 mm. Nie zaleca się stosowania tynków o granulacji 1 mm - taka powłoka nie stanowi odpowiedniego zabezpieczenia dla systemu. Na systemach ociepleniowych nie powinno się stosować kolorów zbyt ciemnych i intensywnych, prowadzących do nadmiernego nagrzewania się elewacji i powstawania zbyt dużych naprężeń termicznych. W karcie kolorów większości firm podane są wartości tzw. współczynnika jasności koloru, z niem. określanego symbolem HBW. Wartości graniczne dla koloru białego i czarnego to odpowiednio 100 i 0 - im ciemniejszy kolor, tym mniejsza wartość. Dla poszczególnych tynków opracowano wartości graniczne - należy stosować takie kolory, przy których wartości te nie będą przekroczone.
Dla tynków akrylowych wartość graniczna wynosi 25, dla krzemianowych i silikonowych 30, a dla polimerowo-mineralnych 50. Stosowanie kolorów ciemniejszych niż zalecane jest dopuszczalne, ale ich udział w pełnych fragmentach musi być mniejszy od 10%. Ciemne kolory mogą stanowić niewielkie wstawki – obramowania okien, odcięcia itp. Przyczyną usterki przedstawionej na fotografii (odpadający tynk cienkowarstwowy) było zastosowanie jako podkładu pod tynk produktu, który nie należy do systemu dociepleniowego. W efekcie tynk odpada z elewacji. Aby usunąć podobną wadę, trzeba zdjąć wykonane docieplenie z całej powierzchni i ponownie je położyć, wykorzystując materiały jednego producenta.

Błędnie wykonane ocieplenie to takie, w którym:
  •     ocieplono tyko ściany szczytowe,
  •     zastosowano kołkowanie na zewnątrz,
  •     grubość ocieplenia wynosi tylko 8 cm,
  •     nie wykonano analizy wpływu mostków termicznych na izolacyjność ściany.

Najczęściej popełniane błędy to zła organizacja pracy na rusztowaniu, czego rezultatem są widoczne złącza technologiczne na pełnych fragmentach elewacji. Często spotyka się również niewłaściwe przygotowanie produktów, szczególnie zapraw proszkowych do rozmieszania z wodą – nie przestrzega się ilości dodawanej wody i czasów mieszania poszczególnych partii, co jest przyczyną późniejszych różnic kolorystycznych na elewacji. Bardzo często praca odbywa się w złych warunkach pogodowych, w zbyt niskich lub zbyt wysokich temperaturach.

Powyższy przegląd najczęściej spotykanych błędów pokazuje, jak wiele można ich popełnić w wypadku technologii, która z pozoru wydaje się bardzo prosta. Niektóre z tych błędów mogą mieć znaczący wpływ na niepoprawne funkcjonowanie systemu, inne – na estetykę elewacji, ale skutki wszystkich tych błędów będą nam spędzać sen z oczu. Aby się tego ustrzec – jedna rada: dobry produkt, dobry projektant, dobry wykonawca.
Oceń artykuł
4,50 / 10 głosów
Co sądzisz na ten temat
Zaloguj się i skomentuj pierwszy

Autor: Jerzy Żurawski, Krystian Dusza

Źródło: miesięcznik "Izolacje"

Polecamy Ci również

Zobacz także