Ściany zewnętrzne z betonu komórkowego

ściany zewnętrzneBeton komórkowy jest materiałem znanym już od prawie 80 lat. Podstawowe składniki do jego produkcji stanowią piasek, wapno, cement, sproszkowany tlenek glinu, substancje powierzchniowo czynne (detergenty), a niekiedy również – zamiast piasku – popioły lotne, bądź mieszaniny piasku z popiołem (tzw. betony komórkowe szare).

Na skutek reakcji hydratacji glinu z wodorotlenkiem wapnia wydziela się wodór, który poryzuje strukturę materiału. W trakcie tego procesu betonowa masa zarobowa pęcznieje. Lekki wodór wydostaje się z mikroporów na zewnątrz, a jego miejsce zajmuje powietrze. W procesie utwardzenia betonu w autoklawie zachodzą reakcje chemiczne, w wyniku których powstają uwodnione krzemiany wapnia, decydujące o jego ostatecznym wyglądzie i cechach fizyko-chemicznych. W efekcie uzyskuje się materiał o dobrych właściwościach ciepłochronnych, wytrzymały na ściskanie, łatwy w obróbce (można go piłować, ciąć, wiercić otwory, wycinać bruzdy, wbijać haki, gwoździe itp.), mający dobrą paroprzepuszczalność, odporny na działanie mrozu, ognia i korozji biologicznej. Ściany  wykonane z niego skutecznie chronią wnętrze domu przed gwałtownymi zmianami temperatury i stwarzają w nim dobry mikroklimat. Do negatywnych jego cech trzeba jednak zaliczyć znaczną nasiąkliwość związaną z porowatością materiału, co obniża jego własności izolacyjne, dlatego też elementy oraz gotowe ściany należy chronić przed zalewaniem wodą. Nasiąknięte ściany mogą przemarzać, co powoduje kruszenie i rozsadzanie bloczków. Z tej przyczyny – według obowiązującej normy – nie zaleca się stosowania tego materiału do fragmentów ścian usytuowanych poniżej wysokości 50 cm od poziomu terenu.

beton komórkowy

Bloczki z betonu komórkowego (240 x 590 x 60), (240 x 590 x 80), (240 x 590 x 100), (240 x 590 x 120), (240 x 590 x 180), (240 x 590 x 240), (240 x 590 x 300), (240 x 590 x 360)

ściany zewnętrzne z betonu komórkowegoBeton komórkowy pozwala na wykonanie ściany jednowarstwowej, murowanej na cienką spoinę, o współczynniku przenikania ciepła
0,3 W/(m²·K). W obrocie najczęściej spotyka się bloczki odmian 400, 500, 600
i 700. Odróżnia je gęstość pozorna
i współczynnik przewodności cieplnej według kryterium, że im wyższa odmiana betonu, tym większa jest jego przewodność cieplna. Dobór odmiany zależy od funkcji, jaką w budynku ma spełniać ten materiał.
Inna jego słaba strona to stosunkowo niskie parametry wytrzymałościowe, a właśnie wytrzymałość na ściskanie, czyli tak zwana marka, jest parametrem w znacznym stopniu decydującym o przydatności betonu komórkowego jako materiału konstrukcyjnego. Produkty o małych gęstościach (300-500) nie mogą przenosić obciążeń ze stropów lub innych elementów budynku i należy je stosować tylko do wykonywania ścian zewnętrznych jednorodnych oraz jako materiał ocieplający niektóre części budynku (na przykład wieńce). Beton komórkowy odmian wyższych od 500 można stosować do wykonywania warstwowych ścian zewnętrznych z warstwą izolacji cieplnej (ze styropianem bądź wełną mineralną).
Ściany zewnętrzne z bloczków komórkowych projektuje się jako jednowarstwowe grubości 36,5 lub 30 cm. Można też wykonywać ściany szczelinowe z wewnętrzną warstwą nośną z bloczków i z warstwą zewnętrzną z cegły klinkierowej.


Oceń artykuł
4,20 / 5 głosów
Co sądzisz na ten temat
Zaloguj się i skomentuj pierwszy

Autor: Jacek Sawicki

Źródło: miesięcznik "Izolacje" 1/2003

Zdjęcia: Ytong

Polecamy Ci również

Zobacz także