Jaki tynk wewnętrzny wybrać?

Wewnętrzna wyprawa tynkarska pełni funkcję izolacyjną i estetyczną. Tynk wewnętrzny uszczelnia ścianę, chroni przed pyłami, jest podłożem dla powłok malarskich, tapet i okładzin ceramicznych.

Prace tynkarskie można rozpocząć po zakończeniu robót stanu surowego, wyschnięciu ścian i sufitów tak, aby ich wilgotność nie przekraczała 2-3%. Muszą być także zakończone wszystkie podtynkowe prace instalacyjne, zamontowane ościeżnice drzwiowe i okienne, a temperatura w pomieszczeniach powinna utrzymywać się w granicach od +5 do +25ºC.

Tynk powinien być neutralny pod względem chemicznym, powinien utrudniać rozprzestrzenianie się ognia, mieć właściwości izolujące i dźwiękochłonne, a także umożliwiać uzyskanie gładkich i równych powierzchni. Dobrej jakości tynk łatwo się nakłada, wyrównuje, szybko twardnieje i wysycha oraz trwale przylega do podłoża.

W przypadku podłoży o niskiej przyczepności dla zapraw tynkarskich, np. materiały drewnopochodne, stosuje się specjalne masy tynkarskie na bazie tworzyw sztucznych, ewentualnie wzmacniane siatką z włókna szklanego. Elementy żelbetowe, pokryte środkami antyadhezyjnymi, przed właściwym tynkowaniem wymagają pokrycia preparatami zwiększającymi przyczepność tynku do podłoża.

Tynki tradycyjne

Tynk cementowy czy cementowo-wapienny to mieszanina cementu, piasku i wody, z dodatkiem wapna lub bez, połączonych w określonych proporcjach. Taką mieszaninę można przygotować samodzielnie na placu budowy. Jednak do prac remontowych w mieszkaniu wygodniej jest zastosować gotowe mieszanki budowlane. Suchą mieszankę należy połączyć z wodą w odpowiednich proporcjach, podanych na opakowaniu, i wymieszać. Po kilku minutach zaprawa jest gotowa do użycia. 

fot. Shutterstock fot. Shutterstock

Tynki cementowe można układać we wszystkich pomieszczeniach, na sufitach i na ścianach. Nadają się także do wnętrz, narażonych na działanie wilgoci, czyli w pralniach i łazienkach. Z kolei tynki cementowo-wapienne charakteryzują się dużo wyższą paroprzepuszczalnością niż tynki cementowe. Zalecane są więc przy wykańczaniu ścian i sufitów w starych kamienicach, gdzie musimy szczególnie dbać o ,,oddychanie’’ zawilgoconych murów. Są jednak mniej wytrzymałe na uszkodzenia i wilgoć niż tynki cementowe, ale za to łatwiejsze w obróbce.

Tynki tradycyjne można układać w trzech warstwach – obrzutka, narzut, gładź (nierówne ściany) lub w dwóch – obrzutka i narzut (ściany równe). Przygotowaną zaprawę narzuca się ręcznie, kielnią lub maszynowo. Nadmiar zbiera drewnianą lub metalową pacą. 

Tynki gliniane

To materiał trochę zapomniany, chociaż używany w budownictwie od bardzo dawna. Stosując je, można uzyskać modne chropowate powierzchnie lub idealnie gładkie ściany. Tynki gliniane są paroprzepuszczalne, odporne na działanie grzybów i pleśni. Dobrze akumulują ciepło. Gdy temperatura w pomieszczeniu jest wysoka – pochłaniają je, natomiast gdy robi się chłodniej – oddają.

Ze względu na swój ciężar, nadają się tylko na mocne podłoża, np. z cegieł, pustaków ceramicznych czy betonu komórkowego. Nietypową zaletą tych tynków jest możliwość powtórnego ich „przełożenia” po kilku latach. Po zmoczeniu wodą można im nadać zupełnie nową fakturę. Tynki gliniane można nanosić na ścianę ręcznie lub maszynowo. Samodzielne przygotowanie dobrej zaprawy jest trudne, dlatego lepiej skorzystać z gotowych produktów.

Tynki gipsowe

To alternatywa dla tynków tradycyjnych. Są one stosunkowo tanie i łatwe do nanoszenia. Nakłada się je w jednej warstwie, której grubość nie przekracza zazwyczaj 2 cm, i po zatarciu jest gładka. Można je wykonywać na podłożach mineralnych z cegły ceramicznej, wapienno-piaskowej, z betonu zwykłego i komórkowego oraz płyt wiórowo-cementowych. Tynki gipsowe dobrze akumulują ciepło i mają dobrą paroprzepuszczalność. Nakładanie tynku należy rozpocząć od sufitu (fot. Atlas)Potrafią wchłaniać wilgoć z powietrza i „oddawać” ją, gdy we wnętrzu robi się sucho, dlatego w pomieszczeniach wykończonych tynkiem gipsowym panuje przyjemny i zdrowy mikroklimat.

Zaprawę tynkarską uzyskuje się poprzez zmieszanie fabrycznie przygotowanej mieszanki z odpowiednią ilością wody. Jeśli zaprawa będzie układana maszynowo, wodę i suchą mieszankę miesza się w agregacie tynkarskim. Tynki układa się, zaczynając od sufitu i przechodząc dalej, do ścian. W czasie ich wysychania w pomieszczeniach należy zapewnić odpowiednią wentylację, ale trzeba unikać przeciągów i bezpośredniego nasłonecznienia.

Ostateczne wykończenie

Używając tynków tradycyjnych, można uzyskać powierzchnię o różnym stopniu gładkości, który określony jest kategoriami od 0 do IV. Tynki cementowe i cementowo-wapienne, po pomalowaniu farbą, mogą być ostatecznym wykończeniem albo stanowić mogą podłoże do wykonania wypraw takich jak gładzie gipsowe czy tynki dekoracyjne.

Do ostatecznego wykończenia powierzchni ścian i sufitów można użyć gładzi gipsowej lub cementowej zaprawy szpachlowej. Położenie gładzi wymaga odczekania co najmniej 28 dni, by tynk mógł dostatecznie związać się z podłożem oraz wyschnąć.

Tynki gipsowe po wyschnięciu są jasne i gładkie. Stanowią bardzo dobre podłoże pod malowanie, tapetowanie lub obłożenie okładziną ceramiczną.

Oceń artykuł
4,67 / 3 głosów
Co sądzisz na ten temat
Zaloguj się i dodaj swój komentarz

Opracowanie: Redakcja

Źródło: Grupa Atlas

Polecamy Ci również

Zobacz także