Jak osuszyć budynek?

Wilgoć w murach jest bardzo szkodliwa dla konstrukcji budynku - zmniejsza jego żywotność, niszczy tynki, a także ma niekorzystny wpływ na zdrowie ludzi. Prawidłowe zabezpieczenie budynku przed destrukcyjnym oddziaływaniem wilgoci wymaga dokładnego określenia źródeł zawilgoceń, a dopiero potem osuszenia.

zawilgocona ścianaSkąd się bierze wilgoć?
Zanim zaczniemy zwalczać wilgoć, należy dokładnie określić przyczyny jej występowania. Najlepiej zwrócić się z tym do inżyniera budowlanego. Wilgoć może dostać się do struktury materiału budowlanego z kilku źródeł. Pierwszym jest woda z opadów atmosferycznych, która stanowi ilościowo największe zagrożenie dla budynku.Podstawą zabezpieczenia budynku przed wodą opadową jest szczelne pokrycie dachowe, dokładne wykonane obróbki blacharskie i właściwy system orynnowania. Drugim, mało widocznym, ale powodującym duże zniszczenia jest przedostawanie się wilgoci z gruntu w materiały. Podciąganie kapilarne wody gruntowej i wchłanianie jej przez materiały budowlane jest skutkiem źle wykonanej lubuszkodzonej pionowej albo poziomej przeciwwilgociowej i przeciwwodnej izolacji fundamentów budynku. Kolejną przyczyną zawilgocenia muru mogą być skorodowane i nieszczelne rury prowadzące wodę. Woda z takich rur przedostaje się do struktury muru. Także brak izolacji cieplnej rur może prowadzić do kondensacji wody na powierzchni chłodnej rury i oddawania jej do struktury muru.

Wilgoć penetrująca w materiale budowlanym powoduje:skuwanie tynku i oczyszczanie spoin

  • osłabienie właściwości termoizolacyjnych, co powoduje zwiększenie kosztów ogrzewania,
  • rozwój grzybów i pleśni, które nie tylko negatywnie wpływają na budynek, ale też mają wpływ na zdrowie człowieka,
  • w okresie zimowym, wilgoć w murze może doprowadzać do destrukcji muru, spowodowanej cyklami zamarzania i rozmarzania wody,
  • wraz z wilgocią dostaje się sól, która powoduje odpadanie tynków, pękanie powłok malarskich, a nawet wykruszanie się i odpadanie całych fragmentów muru.

Jak osuszyć?
Metody osuszania budynków:

  • iniekcja krystaliczna – należy nawiercić w osuszanym murze otwory iniekcyjne, najkorzystniej średnicy 20 mm i długości równej grubości muru pomniejszonej o 5-10 cm. Otwory wierci się w jednej linii równolegle do poziomu podłogi, w odstępach co 10-15 cm, najlepiej z jednej strony muru (jeśli pozwala na to odpowiednia długość wierteł) oraz pod kątem 15 do 30 stopni do poziomu. Do tych otworów wlewa się około 0,5 l wody w celu lepszego zwilżenia muru i wypłukania z otworów pozostałości po wierceniu, potem możliwie szybko wpuszcza się cement portlandzki w płynnej postaci, zmieszany z środkiem aktywacyjnym (aktywatorem krzemianowym) w określonych proporcjach wagowych. Środek ten krystalizując się tworzy trwałą, nieprzepuszczalną warstwę izolacyjną. Stosując tę metodę należy zapewnić wentylowanie osuszanych pomieszczeń, a blokadę przeciwwilgociową krystaliczną uzyskuje się praktycznie w czasie siedmiu dni.
  • osuszanie ścianytermoiniekcja – należy nawiercić w zawilgoconej ścianie otwory średnicy 2 cm w rozstawie 20 cm w dwóch rzędach. Tymi otworami doprowadzane jest suche powietrze o odpowiedniej temperaturze i ustalonej prędkości przepływu za pomocą urządzeń termowentylacyjnych. Proces wpuszczania powietrza trwa od dwóch do kilku dni, w zależności od początkowej wilgotności i grubości ścian. Na koniec, gdy wilgotność ścian spadnie do 5%, w otwory wprowadza się środki hydrofobowe na bazie żywic silikonowych, które utwardzają się i tworzą barierę dla wilgoci.
    Mikrofalowa metoda termoiniekcji. W metodzie tej co 20 cm w murze nawierca się otwory średnicy około 25 mm i głębokości 70-80% grubości ściany. W otwory wprowadza się promienniki rurowe połączone z generatorami mikrofalowymi. Promienniki nagrzewają mur promieniście wokół otworu. Przy zasilaniu każdego promiennika energią mikrofalową o mocy 600-700 W i częstotliwości 2,45 GHz już po 5-10 minutach temperatura muru w obszarze nagrzewania wzrasta o 30-40°C. Taki przyrost temperatury powoduje wzrost ciśnienia wody w murze i wymuszoną dyfuzję wody poza obszar intensywnie nagrzewany. Po nagrzaniu fragmentu muru promienniki są usuwane, a do otworów wprowadzany jest płyn hydrofobowy. Płyn tworzy szczelną przeponę blokującą wnikanie wilgoci.
  • elektroosmoza - metoda ta polega na usuwaniu wilgoci za pomocą prądu stałego, przepływającego między elektrodami umieszczonymi w murze. Fale elektromagnetyczne powodują, że ruch wilgoci odbywa się z góry na dół. Woda zostaje sprowadzona do gruntu i mury pozostają trwale suche. Proces ten trwa w zależności od stopnia zawilgocenia, grubości i rodzaju murów, od kilku miesięcy do trzech lat. Metoda elektroosmozy nie wymaga wykonywania żadnych prac budowlanych, montaż aparatów odbywa się podczas normalnej eksploatacji budynku, bez względu na porę roku i warunki atmosferyczne.
Oceń artykuł
4,33 / 6 głosów
Co sądzisz na ten temat
Zaloguj się i dodaj swój komentarz

Autor: Ewa Staszczyk

Zdjęcia: Redakcja, Enosta, heritage-house.org

Polecamy Ci również

Zobacz także