Bitumiczne powłoki hydroizolacyjne

Bitumiczne powłoki hydroizolacyjne

Z początkiem lat siedemdziesiątych XX w. pojawiły się modyfikowane tworzywem sztucznym masy bitumiczne. Służą one do wykonywania hydroizolacji elementów budowli stykających się z gruntem. Na początku były to produkty 1-komponentowe, z czasem pojawiły się 2-komponentowe.

Zmodyfikowane materiałami sztucznymi grubowarstwowe powłoki bitumiczne (KMB) najczęściej stosowane są do izolacji pionowych ścianach piwnic. Tworzą one grubowarstwowe hydroizolacje, które skutecznie chronią obiekty przed działaniem wody opadowej i gruntowej. Spełniają również warunki stawiane izolacji ciężkiej. Do najważniejszych właściwości tych materiałów zaliczyć można:

  • możliwość układania na wilgotnych podłożach,
  • przenoszenie rys i pęknięć (nawet do 5 mm),
  • w krótkim czasie odporność na deszcz,
  • z uwagi na pełne połączenie się z podłożem brak możliwości podsiąkania wody (właściwość prawie nieosiągalna w wypadku stosowania pap i folii),
  • skuteczne i nieskomplikowane łączenie detali izolacji, na przykład przejść rurowych z izolacją powierzchniową,
  • brak konieczności wykonywania tynków na elementach drobnowymiarowych (cegła),
  • ciągłość bez połączeń – izolacja bezszwowa.

bitumiczne powłoki hydroizolacyjneNa fragmentach powierzchni, gdzie prace są bardziej skomplikowane, na przykład przejście ściana-posadzka, przepusty do rur, naroża wewnętrzne i zewnętrzne, wykonanie izolacji z użyciem KMB jest o wiele łatwe niż innych rodzajów izolacji bezszwowej.
Grubowarstwowe powłoki bitumiczne układane są bezpośrednio na ścianie, bardzo dobrze wiążą się z podłożem (nie występują żadne podsiąkania wody). Stosowane są na zimno, nie potrzebny jest więc kocioł do bitumu oraz inne przyrządy do rozgrzewania.

Nanoszenie mas izolacyjnych
KMB to duży postęp w zakresie izolacji budowli. Konsekwencją tego jest uwzględnienie ich w znowelizowanej normie niemieckiej DIN 18195 "Izolacja budowli".
W części 4 w rozdziałach opisujących izolacje ścian zewnętrznych oraz płyt fundamentowych pojawił się zapis dotyczący izolacji z grubowarstwowych powłok bitumicznych (KBM). Mówi on o konieczności nanoszenia izolacji w dwóch procesach roboczych. Pierwsze to nanoszenie świeżo na świeże. Jego celem jest zamknięcie wszelkich pustek w podłożu, na przykład "raków" w betonie, niedokładnie wypełnionych spoin w ścianach murowanych. Powłoka bitumiczna grubowarstwowa modyfikowana tworzywem sztucznym musi być całą powierzchnią związana z podłożem. Grubość warstwy po wyschnięciu nie może być mniejsza niż 3 mm. Nanoszenie warstwy ochronnej może nastąpić dopiero po dostatecznym wyschnięciu izolacji.
W części 5, która dotyczy izolacji na powierzchniach poziomych i nachylonych, także na wolnym powietrzu – w tym izolacji „dachów zielonych”, na których może nastąpić czasowe spiętrzenie wody do 100 mm - zapis dotyczący powłok bitumicznych (KBM) pojawia się w rozdziale 8.2.8. Mówi on, że modyfikowaną tworzywem sztucznym grubowarstwową powłoką bitumiczną należy nanieść w dwóch procesach roboczych. Musi ona dać związaną ze sobą warstwę, przywierającą do podłoża. Przed nanoszeniem drugiej warstwy izolacji, pierwsza warstwa musi być na tyle sucha, aby nanoszenie kolejnej warstwy nie spowodowało jej uszkodzenia. Grubość łącznej warstwy po wyschnięciu musi wynosić co najmniej 3 mm. W pachwinach i na krawędziach należy stosować tkaninowe wkładki wzmacniające. Aby zapewnić minimalną grubość warstwy wzmocnienie takie powinno się stosować także na powierzchniach poziomych. Nanoszenie warstw ochronnych może nastąpić dopiero po dostatecznym wyschnięciu izolacji.

W części 6 "Uszczelnienia przeciw wodzie napierającej z zewnątrz i piętrzącej się wodzie infiltracyjnej, wymiarowanie i wykonywanie" izolacje z mas bitumicznych pojawiają się w rozdziale 9.1 dotyczącym spiętrzającej się wody infiltracyjnej. Podobnie jak w części 4 i 5 zalecane jest nanoszenie powłoki bitumicznej w dwóch procesach roboczych. Na pierwszą warstwę izolacji należy założyć wkładkę wzmacniającą. Drugą warstwę uszczelnienia nanosi się, gdy pierwsza jest wystarczająca sucha. Powłoka bitumiczna musi dać jednorodną warstwę przywierającą do podłoża. Minimalna grubość warstwy suchej powinna wynosić minimum 4 mm. Izolację powinno się obłożyć warstwą ochronną, która może być nanoszona dopiero po dostatecznym wyschnięciu uszczelnienia. Jako warstwy ochronne najlepiej sprawdzają się płyty izolacyjne, płyty drenażowe z folią poślizgową po stronie uszczelnienia.

Wybór hydroizolacji
Rodzaj hydroizolacji uzależniony jest od obciążenia wodą, rodzaju gruntu, ukształtowania terenu i poziomu wody gruntowej. Zależy także od spodziewanych obciążeń fizycznych, w szczególności obciążeń mechanicznych i termicznych, na przykład wpływy klimatyczne lub wynikające z konstrukcji oraz użytkowania budowli i jej elementów. Badania stwierdzające te okoliczności muszą być przeprowadzone wcześnie, by mogły być uwzględnione już podczas projektowania budowli.

obciążenia a wybór hydroizolacji
Podział obciążeń: 1 - DIN 18195-4; 2 - DIN 18195-4; 3 - DIN 18195-6; 4 - DIN 18195-6
 
Oceń artykuł
3,50 / 4 głosów
Co sądzisz na ten temat
Zaloguj się i skomentuj pierwszy
Polecamy Ci również

Zobacz także