Bitumiczne powłoki hydroizolacyjne

Bitumiczne powłoki hydroizolacyjne
Znowelizowana norma DIN 18195 wprowadza zmiany w określaniu obciążeń wodą (rysunek). Istotną zmianą jest przeniesienie przypadku obciążenia wodą infiltracyjną w otoczeniu gruntu słabo przepuszczalnego, ale z działającym wokół budowli drenażem do części 4 normy, dotyczącej obciążeń budowli wilgotnością gruntu oraz niespiętrzającą się wodą infiltracyjną. Ta zmiana wyeliminowała występującą dotychczas sprzeczność omawianej normy z istniejącą normą DIN 4095 zajmującą się planowaniem, wymiarowaniem i wykonawstwem drenaży. Ponadto, w części 6 normy dotyczącej wody działającej na budowlę pod ciśnieniem wprowadzono rozróżnienie między obciążeniem hydrostatycznym wywieranym przez ustalony (stały) poziom wody gruntowej a obciążeniem wodą infiltracyjną zatrzymywaną czasowo przez trudno przepuszczalny grunt.
Szczegółowe przyporządkowanie rodzaju hydroizolacji w zależności od rodzaju obciążenia wodą i rodzaju gruntu w jakim posadowiona jest budowla przedstawia tabela.

Tabela. Przyporządkowanie rodzajów hydroizolacji w zależności od obciążenia wodą i rodzaju gruntu
Rodzaj elementu
budowli
Rodzaj
wody
Sytuacja zabudowy Rodzaj
oddziaływania
wody
Rodzaj
wymaganego
uszczelnienia
stykające się
z ziemią ściany
i płyty
fundamentowe
powyżej ustalonego
poziomu wody
gruntowej

woda
kapilarna

woda
błonkowa

woda
infiltracyjna

grunt silnie przepuszczający
k > 10-4 m/s
wilgotność gruntu
i niespiętrzająca się
woda infiltracyjna
DIN 18195-4
grunt słaby
przepuszczalny
k 10-4 m/s
z drenażem  
bez drenażu spiętrzająca się
woda infiltracyjna
DIN 18195-6
Rozdział 9
poziome
i nachylone
powierzchnie
na wolnym
powietrzu 
i w ziemi;

ściany i płyty
stropowe
w pomieszczeniach
mokrych

woda
rozpryskowa

woda
infiltracyjna

nawodnienie
spiętrzone

woda
użytkowa

balkony i inne elementy budowlane
w budownictwie mieszkaniowym

mokre pomieszczenia budownictwie
mieszkaniowym

woda nie
wywierająca
ciśnienia,

umiarkowane
obciążenie

DIN 18195-5
Rozdział 8.2

użytkowane powierzchnie
dachowe,

intensywnie zazielenione dachy,

pomieszczenia mokre (poza
budownictwem mieszkaniowym),

baseny kąpielowe

woda nie
wywierająca
ciśnienia,

duże obciążenie

DIN 18195-5
Rozdział 8.3
nieużytkowane powierzchnie
dachowe, swobodnie wystawione
na warunki atmosferyczne bez
trwałej warstwy użytkowej,
włącznie z intensywną zielenią
woda nie
wywierająca
ciśnienia
DIN 18531

stykające się
z ziemią ściany,
podłogi i stropy 
poniżej zmierzonego
poziomu wody
gruntowej

woda
gruntowa

woda 
powodziowa

każdy rodzaj gruntu, rodzaj
budynku i sposób budowania  
woda działająca
pod ciśnieniem
z zewnątrz
DIN 18195-6
Rozdział 8
zbiorniki wody, niecki 
basenowe
woda 
użytkowa
na wolnym powietrzu
i wewnątrz budynków
woda działająca
pod ciśnieniem
od strony
wewnętrznej
DIN 18195-7

Przygotowanie podłoża
Ważnym czynnikiem, który decyduje o skuteczności hydroizolacji wykonanych z KBM jest przygotowanie podłoża. Temu zagadnieniu poświęcona jest między innymi część 3 znowelizowanej normy DIN 18195. Sprecyzowane są w niej wymagania dotyczące podłoża. I tak:

  • izolowane powierzchnie budowli muszą być trwałe, niezmrożone, wolne od szkodliwych zanieczyszczeń;
  • otwarte spoiny lub nie zamknięte zagłębienia większe niż 5 mm należy wypełnić zaprawą;
  • nierówności, otwarte spoiny do 5 mm lub porowate materiały budowlane powinny zostać zamknięte bądź wyrównane. Można to zrobić korzystając z materiału przewidzianego do wykonania izolacji;
  • krawędzie muszą być sfazowane, a pachwiny wyokrąglone. W wypadku dwuskładnikowych grubowarstwowych powłok bitumicznych modyfikowanych tworzywem sztucznym, wyokrąglenie może nastąpić grubowarstwowym powłokowym materiałem bitumicznym modyfikowanym tworzywem sztucznym, o ile producent to dopuszcza.

Nakładanie grubowarstwowych powłok bitumicznych
Ogólny opis stosowania powłok KBM podany został w rozdziałach 5.4.1. do 5.4.3. części 3 normy DIN 18195. Uszczegółowieniem opisu są podawane przez producentów informacje w kartach technicznych poszczególnych materiałów. Generalnie, w wypadku stosowania modyfikowanych tworzywem sztucznym bitumicznych powłok grubowarstwowych podłoże należy zagruntować. Można z tego zrezygnować tylko, gdy uwarunkowane jest to systemowo.

KBM, w zależności od konsystencji, nanosi przez szpachlowanie lub natryskiwanie w co najmniej dwóch procesach roboczych. Zależnie od obciążenia izolacja może być z wkładką wzmacniającą lub bez niej. Warstwa izolacji powinna być układana równomiernie, a jej grubość musi być jednakowa w każdym miejscu. Dopuszcza się ewentualne wahania grubości, ale w żadnym miejscu nie może zejść poniżej przepisowej minimalnej grubości warstwy suchej. Każdy producent ma obowiązek podawać wymaganą grubość warstwy nakładanej w stanie świeżym. W żadnym miejscu grubość ta nie może być przekroczona o ponad 100% w stosunku do grubości normowej.

Obowiązek kontroli
W odniesieniu do grubowarstwowych powłok bitumicznych (KBM) znowelizowana norma nakłada na wykonawcę obowiązek kontroli grubości warstwy izolacji. Kontrola powinna następować w stanie świeżym - co najmniej 20 pomiarów na obiekt, względnie co najmniej 20 pomiarów na 100 m². Rozkład punktów pomiaru winien być diagonalny. W zależności od warunków konstrukcyjno-budowlanych gęstość punktów pomiarowych – na przykład w obrębie przeniknięć, przejść, przyłączy – należy zwiększyć. Przy dwóch nanoszeniach z wkładką wzmacniającą obie grubości warstw należy kontrolować oddzielnie. Sprawdzenie całkowitego wyschnięcia obu warstw musi nastąpić na próbce referencyjnej metodą niszczącą. W wypadku uszczelnień według DIN 18195-5 i DIN 18195-6 kontrole grubości warstwy (ilość, układ, wynik) oraz kontrolę wyschnięcia wskrośnego należy udokumentować.

Oceń artykuł
3,50 / 4 głosów
Co sądzisz na ten temat
Zaloguj się i skomentuj pierwszy

Opracowanie: Ewa Kulesza

Źródło: Deitermann

Polecamy Ci również

Zobacz także